NIĐE U EVROPI: Crna Gora ne želi srpski kao službeni jezik, iako njime govori većina građana!
Crna Gora je donela odluku da srpski jezik ne dobije status službenog jezika, uprkos činjenici da njime govori većina stanovništva. Ova odluka dolazi u trenutku kada se u Evropi vodi debata o kulturnom identitetu i jeziku, ali Podgorica bira put razdvajanja. Iako su srpski, crnogorski i bošnjački jezici lingvistički veoma bliski, politička volja u Crnoj Gori usmerena je ka afirmaciji crnogorskog jezika kao primarnog nacionalnog simbola. Ovakav potez izaziva kontroverze među građanima koji smatraju da se ovim postupkom ignoriše realno stanje i svakodnevna komunikacija većinskog dela naroda. Politički procesi u zemlji su u tom smislu usmereni ka jačanju državno-nacionalnog identiteta kroz institucionalno razdvajanje od srpskog kulturnog i jezičkog prostora.
Jezik je u Crnoj Gori odavno prestao da bude samo sredstvo komunikacije i postao je najmoćnije političko oružje. Odluka o neuzimanju srpskog jezika kao službenog ne odražava lingvističku realnost, već duboko ukorenjene političke i identitetske razlike koje se ne rešavaju u školama ili bibliotekama, već u parlamentima. Dok se u ostatku Evrope često teži inkluziji i prepoznavanju različitosti, u ovom slučaju vidimo proces suženja prostora za onoga ko ne deli zvaničnu državnu naraciju. Ovakvo institucionalno razdvajanje stvara jaz između onoga što ljudi govore na ulici i onoga što se piše u državnim dokumentima. To je pokušaj da se identitet konstruiše odozgo, bez obzira na to koliko je on u skladu sa navikama većine. Može li se država dugoročno stabilizovati ako se zvanična politika namerno postavlja u opključenost sa svakodnevnom praksom većinskog dela građana?
