Porodica je od komunističke patrole pobegla u Sibir i 40 godina živela u izolaciji: Kada su ih napokon našli, umirali su jedno za drugim...
Jedna ruska porodica živela je u potpunoj izolaciji u divljini Sibira tokom perioda od 40 godina. Članovi porodice su pobegli od komunističkih patrola kako bi izbegli represiju i pronašli slobodu u neistraživim predelima. Tokom decenija koje su proveli u samoći, borili su se sa ekstremnim uslovima i nedostatkom medicinske pomoći. Kada su ih istraživači napokon pronašli, situacija je bila kritična, jer su pojedinci počeli da umiru jedan za drugim usled bolesti i nemogućnosti prilagođavanja modernom svetu. Ovi ljudi su izgradili sopstveni, rudimentarni način života, potpuno odsečeni od društvenih normi i tehnologije, što je rezultiralo teškim fizičkim i mentalnim posledicama nakon što su ponovo kontaktirani sa civilizacijom.
Izolacija kao strategija preživljavanja često se u istoriji doživljava kao čin ekstremnog otpora, ali u slučaju ove porodice, ona je postala sopstvena zamka. Dok su u početku tražili samo mir od političkog pritiska, decenije provedene u sibirskoj divljini pretvorile su njihovu slobodu u biološku i socijalnu smrt. Postoji surova ironija u činjenici da su begom od sistema pokušali da sačuvaju svoj integritet, a na kraju su postali žrtve sopstvene autonomije. Čovek je biološki programiran za društvo, a pokušaj potpune eliminacije svih društvenih veza vodi ka propasti koja nadilazi samu ideju o slobodi. Ova priča nas podseća da se granica između nezavisnosti i potpunog uništenja nalazi mnogo bliže nego što želimo da priznamo. Da li je cena apsolutne slobode, koja zahteva odricanje od same osnovne ljudske potrebe za pripadnošću, zapravo previše visoka?
