Živku je majka dala pločicu sa brojem 1128, pa umrla: Na spisku Diane Budisavljević pronašao svoje pravo ime 80 godina kasnije
Živko Ivancević pronašao je svoje pravo ime na spisku Diane Budisavljević, čak 80 godina nakon što je njegova porodica prošla kroz užase Drugog svetskog rata. Njegova majka, u pokušaju da sačuva trag o detetu, dala mu je pločicu sa brojem 1128, koji je postao jedini dokaz o njegovom identitetu nakon što je ona umrla. Spisak koji je sastavila Diana Budisavljević predstavlja dokumentaciju o spasenim Židcima i drugim žrtvama iz regiona, a Ivancević je kroz ove arhive konačno dobio potvrdu o svom poreklu. Priča o ovom čoveku ilustruje surovost vremena u kojem je on odrastao, ali i važnost očuvanja istorijskih tragova koji omogućavaju pojedincima da povrate sopstvenu istoriju.
Identitet koji je nekada bio sveden na četiri cifre i komad plastike ili metala, danas se vraća u okviru ljudskog imena i prezimena. Tragedija Živka Ivancevića nije samo lična priča o gubitku, već ogledalo kolektivnog amnezija koju su ratovi ostavili iza sebe. Spisak Diane Budisavljević nije samo lista imena, već arhiva preživljavanja koja razbija tišinu decenija. Činjenica da je potrebno 80 godina da bi neko saznao ko zaista jeste, ukazuje na to koliko su tragovi ljudskog postojanja krhki pred mašinerijom uništenja. Dok se istorija često posmatra kroz velike bitke i političke okretnice, ovakvi pojedinačni sudbinski trenuci nude suroviji i istinitiji uvid u cenu koju su ljudi platili. Možemo li reći da je povratak imena zapravo povratak dostojanstva, ili je to samo kasna i neizbežna korekcija sudbine koja ne može da vrati izgubljeno vreme?
